+ نوشته شده در یکشنبه 28 مهر1387ساعت 19:22 توسط آق محسن...
|
| تبليغات | X |
وبلاگی جهت افزون کردن مایحتوی آنچه بر سر دارید...
تو را دوست دارم
همانند گلی
که هرگز شکفته نشد ولی
در خود نور پنهان گلی را دارد
تنها می گذارمت
!آنچه داشتم آنچه نداشتم
آنچه هستم آنچه نیستم
عشق من کودکی گریان است
بیزار از رها کردن آغوشت
آن را برای همیشه به تو می سپارم تو برگزیدهء من هستی
نگاه تشنه ام را اى وطن دریاب
که سرشار از همه عشق و وفاداریست
تو بر لرزیدن دستان من بنگر
که فریادش همه لبریز تنهائیست
تو اى ایران
اى سرزمین سربلند خطه مشرق
تو اى فریاد بى پایان آزادى
نداى هر زن و مردت
تو اى آئینه عزت
مظهر عفت
نماد غیرت و قدرت
به زیر چکمه هاى حاکمان خائنت امروز
همانا استوار و پاى برجا
تحمل کن
که مى دانم
دماوند و خزر تا نیلى عمان
بلوچ و گیلك و فارس و عرب ٬ آشفته و حیران
لروترك و ترکمن ٬ تا کرد کردستان
جگر خونند و فریادها به دل دارند
از جفاى بى حساب ناجوانمردان
تحمل کن
که درد ما همه یکسان یکسان است
و آزادیست درمانش
که بر لبها و در اطراف ما
بى رنگ و پنهان است
على سورى
آخرین سروده سیمین بهبهانی -11 خرداد 1387
فردا همیشه می تازد
یک روز پیش تر از من
من می دوم به دنبالش
اومی کند حذر ازمن
فردا چه گونه معنایی ست؟
تا می رسم به او، رفته ست
یعنی شده ست پس فردا
پنهان و بی خبر ازمن
دیروز را و فردا را
امروز حد فاصل نیست
یعنی که حال می گیرد
این حال دربه در ازمن
ابری که زهر می بارد
درخاطرم گذردارد
آرام وخواب می گیرد
این ابررهگذرازمن
دل شور می زند دایم؛
آینده چون هیولایی
تصویرچنگ و دندانش
خون می کند جگرازمن
آفاق شرق ویران شد
کو چاره تابه کارآرم
دیوانه شد، گریزان شد
این عقل چاره گرازمن
این نخل خشک خواری زاد
فواره ی طلایی نیست
مشرق زمین چه می خواهد
جزاین دوچشم تر ازمن
فردا هرآنچه بادا، باد
تا کی برآورم فریاد
عمری پدردرآورده
فردای بی پدر ازمن!
باشد، ولیک بی تردید
فردا که بردمد خورشید
درکارچاره خواهی دید
هنگامه یی دگر ازمن
سنگی زدل توانم ساخت
خواهم به پای اوانداخت
فردا دگرنخواهد تاخت
یک گام پیش تر ازمن
گر می نخوری طعنه مزن مستان را
بیداد نکن تو حیله و دستان را
تو غره به خود مشو که می می نخوری
صد لقمه خوری که می غلام است آن را
خیام